‘Gebruik maken van het natuurlijke ritme van de Nederlandse taal’ is voor mij de basis van mijn poëzie.

‘Gewoon meevloeien met gedachten die binnenstromen’ zou een andere omschrijving zijn om weer te geven hoe ‘de muze’ mij tot schrijven van gedichten voert. En als je mijn teksten leest, voor jezelf of luidop, dan word je gewaar dat het geheel een reeks van eenvoudige formuleringen is, gestoffeerd met kleurrijke beelden, soms eigen-aardige vergelijkingen en gekruide bijvoeglijke naamwoorden.

De ritmische schrijfregels zorgen voor een afwisselende bladspiegel en de afbrekingen van de schrijflijnen (enjambementen) zorgen er dikwijls voor dat woordengroepen soms een dubbele betekenis veroorzaken afhankelijk van de klemtoon en/of de gerichtheid van de lezer zelf.

Voor wie het vloeiende geheel van mijn zinnen of teksten doorheeft, vormen deze op het eerste gezicht soms ongewone/rare poëzie-tekstengeen enkel probleem: gewoon doorlezen, jezelf laten meeslepen

je doet het door het niet te doen

De energiebeweging die ontstaat doet het werk voor wie er zich kan aan overgeven… zoals de basisregel van Tai Chiquan vooropstelt.

Liefde is… geruisloos aan de voeten van je dromen liggen denken hoe je dichter bij de tenen van je ziel kan komen kruipen zonder in de stilte van je eigen ik verstrikt te raken… ruisloos voelen.

Bekijk gedicht