Elke maand (ongeveer) verschijnt hier een gedachtenontwikkeling/een zelfgeschreven artikel/ een reflectie over een onderwerp wat me nauw aan het hart ligt.

Het staat iedereen vrij hierop te reageren, gedachten te corrigeren of aan te vullen, kritisch door te lichten.

Het gespreksforum dat omtrent dit artikel kan ontstaan is bedoeld als weerklank van gedachten en niet als polemiek.

Zelf een thema aanreiken…? Dat kan: stuur een ideetje/een themavoorstel/ een titel naar mijn e-mailadres:

wim.haazen@pandora.be

 

'De Muze'

of

‘Je doet het door het niet te doen.’

‘Hoe schrijf je nu zo’n tekst…?

‘Hoe kom je toch op die gedachten die je als schrijver weergeeft?!

Deze en andere vergelijkbare vragen worden me soms wel eens gesteld.

Mijn ‘schrijfhouding’, mijn manier van concentreren op een onderwerp haal ik uit mijn Tai Chi-opleiding.

Door de intensieve training van mijn lichaam-en-geest wordt de Tai-Chi-leerling (ik in dit geval) ertoe gebracht om het denken en het voelen in evenwicht te brengen en te laten ‘vloeien’.

Dit laten stromen van gedachten en gevoelens is een van de merkwaardigste evenwichtsbelevenissen die ik in mijn levensjaren al heb mogen ervaren.

Het zijn de ‘buik-gedachten’, de innerlijke lagen van de mens die in op een evenwichtige wijze vrij gemaakt worden, niet meer afhankelijk van louter denken (piekeren, tobben,bekritiseren) en ook niet ongecontroleerd naar buiten gestuwd (opwellingen, dromerijen, buien van…).

Zo heb ik gaandeweg en mits veel oefening mogen ontdekken dat alles wat een mens heeft opgestapeld/verzameld, verworven heeft aan kennis en inzicht bergen materiaal bevat dat op zijn beurt en ten gepaste tijde naar buiten kan gebracht worden.

Wanneer ik op een rust-moment (tijdens een wandeling, een rustige leesbeurt, een strijkuurtje, rijden met de trein, een tochtje langs de kust enz.) mijn aandacht richt op dingen die misschien van binnen zitten te wachten om tot expressie te komen dan wordt het me steeds gemakkelijker om me te focussen op één van die gedachten of emoties. En… de eerste woorden, zinnen komen dan zo bovenborrelen in mijn bewustzijn.

Soms laat ik ze sudderen, herhaal ik bij mezelf die woorden om ze te onthouden (waarbij ik ervan uitga dat – als ze de moeite waard zijn en sterk genoeg aanwezig blijven straks weer opduiken als ik voor mijn PC of een blad papier ga zitten).

Dikwijls drukken deze ideeën zich zo sterk naar voren dat ik onmiddellijk pen en papier pak om wat op te schrijven (op de tram, de bus, of onderweg want ik heb dikwijls wel wat schrijfpapier bij me).

Grappig vind ik telkens weer de ogenblikken dat ik bij het slapengaan tot drie of vier keer toe mijn bed uitspring om woorden, stukken zinnen op te gaan schrijven…

En wat me nog het meest pleziert zijn de momenten dat ik als het ware mijn focus, mijn concentratie vrij kan laten ontplooien, breed kan laten verder stromen terwijl ik schrijf… alsof een heel speciaal kanaal van muzenissen zich kan openen en ik niets anders te doen heb dan weer te geven wat me aangereikt wordt…

De muze… vroeger een literaire omschrijving tijdens een of andere uiteenzetting… nu steeds meer een dikke vriend die me op tijd en stond de kans geeft om vanuit mezelf veel materiaal te ‘vertalen’ dat me dierbaar is of stukken van mijn lichaam en ziel beroert, vanuit het verleden, op het gepaste moment en eigenaardig vaak en vaag gericht naar wat al bijna is…

En meest van al… eenvoudig, losjes uit de pols (en uit het hart), verwonderlijk gemakkelijk want ‘ je doet het door het niet te doen’…

De echo’s die ik steeds meer mag ondervinden van collega-kunstenaars versterken nog de energie-trillingen die ik aan het ontwikkelen ben. Alsof via een of andere golflengte mijn muze getriggerd wordt, aangesproken en verfijnd om iets te doen ‘ont-roeren’. Vandaar de extra aandacht die die mensen in het geheel van deze website krijgen (zie o.m. in de rubriek aankondigingen en links).

Hoe ver kan ik nog gaan op ’t randje van de meest gekende dimensies? Ik weet het niet zo zeker maar het staat vast dat ik nog heel wat ongekend terrein te bewandelen krijg de komende jaren. Mijn laatste bundel (poëtisch proza) wijst erop dat de mens en zijn ‘activiteiten’ heel wat verder reiken dan de bekende ‘Gestelde Lichamen’. (zie ook de rubriek 'In voorbereiding')

Wim Haazen – 13 maart 2007

Reageren? Aanvullen? Vragen?

Schrijf je reacties, je aanvullingen, commentaren vragen op naar

wim.haazen@pandora.be

... en ik voeg jouw tekst hieraan toe, eventueel met een echo/antwoord van me.

(anonieme schrijvers komen hier niet aan bod - disputen gaan we uit de weg)